Bawal Tumawid-Nakamamatay
LRT. Buendia. Taft Avenue. Pasay.
Sa may kanto:
Bumaba aqo mula sa sinasakyang GreenStar na bus. Nakarating aqo ng Maynila na maayos naman, sa tingin qo. Sa isip qo, ‘wag kang tatanga-tanga ging-ging, kundi hindi ka makakauwi ng Leyte.’
Sa kalye/bangketa:
Lakad lang ng lakad. Hinahanap qo ang ‘meeting place’ namen ng tita qong magha2tid sakin sa airport. Binaybay qo ang isang daan na hindi qo lubos na alam. Sa tagal ng aking paglalakad, narealize qo-i’m soo lost. Sa isip qo, ‘don’t panic. tawagan ang tita. anong gamit ng phone?!’.
Sa my terminal ng GreenStar:
wheew! buti nalang. nakita rn aqo ng tita qo. binili nya qo ng lunch sa KFC at binigyan aqo ng pera. wuhoo. hehe. sa isip qo,’ safe at last.’
Sa NAIA Terminal 2:
i’m one ride away from my home province. whee! super aga qo kaya super boring ang paghihintay. na-lowbat nalang ang mp5 qo, ndi pa rin xa nagttext. (*biglang ganun. konek*). sa isip qo, ‘ittext qo ba xa?’ peo ndi qo ginawa.
Sa loob ng sasakyang panghimpapawid: (*nax*)
26B. seat number qo. wula lang. haha.
nanuod lang ng just for laughs.
Sa Tacloban:
‘ladies and gentlemen, we have just landed at the
D. Romualdez Airport. We hope to see you in one of
our future flights.
Sa byahe pauwi sa bahay namin: tulog aqo. *bow*
Sa bahay: nag-fb! haha.
*** payo ni Bob Ong:
‘ayokong nasasanay sa mga bagay na pwde namang wala sa buhay qo’
–> soo true. *dang* through time, everything would feel so ‘real’ and ‘right’ it would be soo hard to let go or even give up.
–>honestly, at this point.. it’s already hard to give up.
